Meet and Greet

Een tijdje geleden hebben we via e-mail informatie opgevraagd bij de twee Amerikaanse partijen waar Stichting A New Way mee samenwerkt, Adoption Arc en Michael Goldstein. Flinke stapels papier kregen we vervolgens toegestuurd, met heel veel informatie. Nu kregen we een paar weken terug een uitnodiging: Michael Goldstein en zijn vrouw Joy zouden in Amsterdam zijn en er werd een "meet and greet" georganiseerd voor mensen die interesse hebben in de Verenigde Staten als adoptieland, maar nog niet zover zijn dat ze zich al hebben ingeschreven. Voor ons dus een perfecte timing om met de Goldsteins kennis te maken. We hebben ons direct aangemeld.

Donderdag om 12 uur werden we heel hartelijk ontvangen in het Marriott Hotel in Amsterdam, door Michael en Joy Goldstein. Michael is advocaat, gespecialiseerd in adoptierecht, en Joy is Sociaal werkster en directeur van adoptiebureau Forever Families Through Adoption en samen regelen ze alles rondom adopties vanuit verschillende staten van Amerika. Allebei superaardige mensen en ze kwamen heel erg persoonlijk betrokken over. Samen met nog zo'n 25 anderen hebben we deze middag te horen gekregen hoe de procedure in Amerika in zijn werk gaat. Zowel Joy als Michael vertelden een en ander en dit werd afgewisseld door enkele Nederlandse adoptieouders die een of meerdere kinderen uit Amerika geadopteerd hebben en ons wilden vertellen wat hun ervaringen zijn geweest. De adoptievaders die eerder bij de oriëntatiebijeenkomst van A New Way aanwezig waren, waren nu ook van de partij. We hebben weer heel veel informatie gekregen en we krijgen steeds meer het gevoel dat de Verenigde Staten heel goed bij ons past.

Oriëntatiebijeenkomst A New Way & Afspraken Kinderbescherming

Eén van de belangrijkste keuzes die we tijdens de adoptieprocedure moeten maken is de landkeuze. Na het krijgen van de beginseltoestemming kunnen we ons gaan inschrijven bij een vergunninghouder en zullen we moeten aangeven uit welk land we willen adopteren. Tijdens de voorlichtingsbijeenkomst kregen we al een overzicht van alle landen waaruit geadopteerd kan worden met per land alle eisen en achtergronden van de adoptiekinderen. Ook is op deze lijst te zien hoeveel kinderen het afgelopen jaar uit het land geadopteerd zijn. De meeste landen vallen voor ons al snel af omdat de eisen van het betreffende land of de achtergrond van de kinderen niet bij ons passen. Van de overgebleven landen hadden we allebei gelijk een erg goed gevoel bij de Verenigde Staten als land waaruit we willen adopteren. Ten eerste omdat de kinderen op jonge leeftijd geadopteerd worden, ten tweede omdat het een open adoptie betreft. Hierbij hebben de biologische ouders een stem bij het bepalen van de keuze van de adoptieouders voor hun kind. Ook na het afronden van de adoptieouders blijven ze in beeld. Over het algemeen is meer over de biologische ouders bekend. Praktisch voordeel is de relatief korte verblijfsduur (ongeveer 3 weken) in de Verenigde Staten. Dit staat niet in de landenlijst, maar hebben we tijdens de voorlichting gehoord. Dat is bij sommige andere landen wel anders. Zo geldt voor Kenia een totale verblijfsduur van maar liefst 6 tot 9 maanden!

Toen we erover uit waren dat we ons wilden gaan richten op de Verenigde Staten, hadden we nog een keuze te maken. Drie vergunninghouders hebben op dit moment namelijk contacten met Amerika. Van deze drie sprak Stichting A New Way ons gelijk al het meeste aan. Na op hun website al veel gelezen te hebben over hun werkwijze, hebben we extra informatie bij hen opgevraagd en ook bij de twee partijen in de VS waar ze mee samenwerken. Een hoop papieren en een hoop informatie waarbij we steeds meer het gevoel hebben dat de Verenigde Staten goed bij ons past. We kunnen dus niet wachten tot we ons mogen inschrijven. We waren dan ook erg blij dat bij A New Way afgelopen zaterdag voor de allereerste keer een oriëntatiebijeenkomst zou organiseren, voor een iedereen die overweegt te gaan adopteren of al gestart is met de procedure. Toen we dit lazen op hun Facebookpagina hebben we geen moment geaarzeld om ons hiervoor op te geven om op deze manier alvast kennis te maken. Het was een zeer informatieve, gezellige bijeenkomst, waar we eerst een presentatie kregen over de VS als adoptieland en over de werkwijze van A New Way. Tijdens het tweede deel kwamen twee adoptievaders ons vertellen over hun ervaringen. Ze zijn in januari afgereisd om hun adoptiedochter op te halen. Erg interessant en leuk om dit van henzelf te mogen horen. We waren dus erg blij met deze bijeenkomst en dit heeft alleen maar onze keuze bevestigd.

Toen we thuis kwamen waren we blij verrast dat er een brief op de mat lag van de Kinderbescherming. Helaas stond hier alleen maar in dat ze onze papieren ontvangen hadden en dat ze binnenkort contact met ons zouden opnemen. Het heeft vervolgens nog een paar dagen geduurd maar gisteren werden we gebeld en hebben we afspraken gemaakt voor het gezinsonderzoek. Vier afspraken maar liefst. Eén (de eerste) bij ons thuis en drie op kantoor van de Kinderbescherming. Tijdens de laatste afspraak zal het onderzoeksrapport en het advies met ons worden besproken. Het was even een uitdaging om de afspraken te plannen door vakantie van de raadsmedewerker en onze eigen vakantie, maar komende weken zullen dus voor ons in het teken staan van het gezinsonderzoek en we hopen 11 juli te horen te krijgen dat de Kinderbescherming positief advies uitbrengt. Erg spannend, maar we hebben er zin in.

De derde voorlichtingsbijeenkomst

Wat gaat de tijd snel. Vandaag mochten we alweer naar de derde voorlichtingsbijeenkomst. Hierna nog maar twee te gaan. We vinden dit stiekem best wel jammer, omdat deze bijeenkomsten tot nu toe erg leuk, leerzaam en zeer nuttig zijn. Vonden we het eerst vooral nog erg spannend, kunnen we nu vooral niet wachten op de volgende keer. Deze keer stond in het teken van verlies, gemis en rouw en zou in de tweede helft van de middag een ervaringsdeskundige komen vertellen over haar twee adoptiezonen uit China. Van tevoren kregen we ook te horen dat dit twee special needkinderen betrof.

We begonnen de middag met ons proberen voor te stellen wat het voor een adoptiekind moet zijn om uit de vertrouwde omgeving gehaald te worden. Eerst werd ons gevraagd terug te denken naar onze eerste herinneringen van toen we een jaar of vier, vijf waren. Dit viel voor sommigen van ons niet mee, want wat weet je nu echt te herinneren en wat is door verhalen van bijvoorbeeld je ouders en door foto's blijven hangen? Toen we allemaal het beeld van jezelf als vierjarige in gedachten hadden, kregen we een verhaal te horen, waarbij we de opdracht kregen ons in te leven in het kind en te bedenken hoe jij zou reageren op die situatie. In het verhaal werd een kind spelend op school opgehaald door een stel onbekende mensen. Deze mensen werden de nieuwe papa en mama, maar het kind kon ze niet verstaan, zagen er raar uit en ze roken erg vreemd. Het kind werd meegenomen naar een hotelkamer, waar ook nog eens de kleren (het enige wat je hebt) vervangen werd door kleding die leek en rook als die van die vreemde mensen. De communicatie verliep erg moeilijk en zelfs de simpelste dingen zoals 'Ik moet plassen' konden niet duidelijk gemaakt worden. Na een paar dagen werd je meegenomen naar een vreemd land, waar iedereen eruit zag als de nieuwe papa en mama. Nadat we het verhaal hebben aangehoord, werd een deel van de groep gevraagd wat we vonden van de situatie en hoe je zelf zou reageren als dit jou zou overkomen op die leeftijd. Iedereen was het met elkaar eens dat het voor het kind een heel heftige ervaring moet zijn. De meesten zouden hierop reageren door zich erg stil te houden en de kat uit de boom te kijken. Het was best wel aangrijpend om je in te leven hierin. Het is moeilijk je voor te stellen wat je een kind aandoet wanneer het uit de vertrouwde situatie gehaald wordt. Daarbij zal ieder kind natuurlijk weer anders reageren om te wennen aan de nieuwe situatie.

Als volgende opdracht werd ons gevraagd na te denken waar wij zelf troost uit konden putten als we iets te verwerken hebben. Om ons hierbij te helpen, lagen op de grond allemaal foto's met heel veel verschillende afbeeldingen, waar we uit konden kiezen. Zo koos de een voor een foto van het strand en de ander voor een foto van een begraafplaats en weer een ander voor een foto van een stereo (muziek) enzovoort. Bij het bespreken hiervan werd al gauw duidelijk dat iedereen weer op een andere manier omgaat met het verwerken van een verlies. Wat voor jou werkt, hoeft voor iemand anders natuurlijk niet te werken. Dit geldt ook voor een adoptiekind, die dit op een heel andere manier kan doen dan jij zou doen of zou verwachten. Na deze oefening werd kort theoretisch ingegaan op het rouwproces en manieren van verwerken. Suzanne kwam dit erg bekend voor, omdat dit ook al tijdens haar opleiding aan bod is gekomen. Ook een adoptiekind zal zo'n proces doorlopen en je zult het hierbij moeten ondersteunen en begeleiden. 

Na dit theoretische stuk was het tijd voor een pauze, waarna we de ervaringen zouden gaan horen van een adoptiemoeder. Dit was erg leuk en een welkome afwisseling op de theorie. We kregen te horen hoe het adoptieproces van de twee zonen uit China verlopen is en dit werd ondersteund door een groot aantal foto's. Het gaf ons vooral een goed en realistisch beeld over het adopteren van kinderen met special need. Het ene kind miste de onderarm en het andere kind was geboren met een open ruggetje. Het was erg interessant om hier naar te luisteren. Wat vooral opviel was dat bij het eerste kind weinig last ondervonden werd door het missen van de onderarm, maar dat hij vooral last had van verlatingsangst. Je staat hier natuurlijk in eerste instantie helemaal niet bij stil. Je verwacht dat in deze situatie het missen van de arm het grootste probleem zou zijn. De adoptiemoeder vertelde alles erg leuk en boeiend. Ondanks de moeilijkheden kon je duidelijk merken dat ze supergelukkig was met haar gezin. Voordat we het wisten was de tijd alweer voorbij en was ook de derde middag afgelopen. 

Jammergenoeg moeten we deze keer iets langer wachten op de volgende bijeenkomst. Over drie weken mogen we weer naar Utrecht en dan zullen we het gaan hebben over de identiteitsontwikkeling van kinderen en de eigen situatie van de adoptieouders. Gelukkig hebben we tussendoor nog een week vakantie, dus de tijd zal ook deze keer wel snel gaan.