Zes maanden wachten verder...

Regelmatig krijgen we de vraag hoe het ervoor staat met onze adoptieprocedure. (Superfijn trouwens dat iedereen zo geïnteresseerd is en met ons meeleeft!! Het doet ons erg goed!) Vandaar dat we het tijd vonden voor een nieuw blogbericht. Eind juli hebben we al onze papieren en onze profielboeken verstuurd en toen is voor ons weer een periode van wachten aangebroken. Vandaar dat het qua blogberichten erg stil is geweest. Nadat onze papieren richting A New Way zijn gestuurd, zijn deze doorgestuurd naar Amerika. Gelukkig werd alles snel goed bevonden en waren we vanaf dat moment officieel "Active Waiting Parent".

Sindsdien wachten we tot we bericht krijgen vanuit Florida dat we gepolst worden voor een eventuele match. Tot nu toe is dat nog niet gebeurd. Wel hebben we gehoord dat de gemiddelde wachttijd zo'n beetje 8 maanden is (minimaal 2 weken, maximaal 2 jaar), en daar zitten we nu nog onder.

A New Way houdt ons in de tussentijd ook regelmatig op de hoogte van ontwikkelingen, wat superfijn is. Zo krijgen we via facebook berichten te zien over stellen die hun adoptiekindje mogen gaan ophalen. Daarnaast zijn we in november naar de A New Way Family dag geweest, die toen voor de tweede keer georganiseerd werd. Een leuke gelegenheid om kennis te maken met stellen die net als wij aan het wachten zijn en met stellen die al een kindje uit Amerika geadopteerd hebben. We waren met ruim 200 man aanwezig, waarvan zo'n 70 kinderen. Zoals je op de foto hieronder kunt zien, was dat een behoorlijk grote groep. Echt geweldig om te zien allemaal. 

A New Way had voor deze dag ook enkele sprekers uitgenodigd die over diverse onderwerpen kwamen vertellen. Wij hebben ervoor gekozen om de naar de presentatie over "een goede start" en de presentatie over "dark hair- and skincare" te gaan, omdat deze onderwerpen ons het meeste aanspraken. Hele interessante presentaties, waar we zeker wat van opgestoken hebben. We vonden het informele deel, waarbij iedereen kennis met elkaar kon maken, het meest waardevol. We hebben hier vooral een positieve boost van gekregen, doordat je merkt dat iedereen dezelfde ervaringen heeft en doordat je ziet aan alle vrolijke kindjes waar je het allemaal voor doet. Het was een superleuke dag en als we in de gelegenheid zijn, zullen we volgend jaar zeker weer van de partij zijn.

Tot nu toe waren er via ons Amerikaans adoptiebureau nog geen matches met Nederlandse stellen (ze zijn vorig jaar van start gegaan met Nederland), maar laatst mocht het eerste stel naar Florida. Heel erg fijn om te zien dat er beweging in zit. Nu maar hopen dat er gauw meer matches volgen en dat wij ook snel aan de beurt zijn. Ondertussen genieten we van elkaar en onze huisdieren en doen we leuke dingen. Ook zijn we onder andere bezig met het klaarmaken van de kinderkamer en verzamelen van leuke spulletjes. Het is erg leuk om hier mee bezig te zijn en hierdoor gaat de tijd voor ons ook een stuk sneller.

Pakje voor Amerika

Het is alweer een tijdje geleden dat we onze laatste update geplaatst hebben, maar we hebben zeker niet stil gezeten. De laatste maanden hebben vooral in het teken gestaan van het maken van een profile book (ook wel photobook genoemd) en het bij elkaar krijgen van alle benodigde papieren en documenten inclusief verplichte handtekeningen en stempels. Vorig weekend hadden we eindelijk alles bij elkaar en hebben we al het papierwerk, inclusief kopieën en 6 exemplaren van ons profile book netjes in een doosje verpakt en opgestuurd naar A New Way. Zij zullen vervolgens weer zorgen dat alle documenten naar Amerika verstuurd worden. Een heerlijk gevoel om alles op de post te hebben kunnen doen.

Voor het zover was, hebben we flink wat moeten doen en regelen. Allereerst hebben we een skypegesprek gehad met ons contactpersoon in Amerika. Superspannend om zo kennis met iemand te maken, maar het was uiteindelijk een superleuk gesprek.  Ze was erg enthousiast om met ons samen te gaan werken. Ze heeft ons tijdens het gesprek in het kort uitgelegd hoe ze te werk gaat en welke zaken wij moeten regelen. Na het gesprek heeft ze ons voorzien van een flinke stapel papieren die we moesten invullen, tips voor het maken van het profile book en een lijst met documenten die we moesten gaan regelen.

Zo moesten we bij 4 verschillende gemeentes langs voor uittreksels uit het geboorte- en huwelijksregister en Verklaringen Omtrent het Gedrag. Gelukkig konden de uittreksels uit het geboorteregister via internet opgevraagd worden en waren deze binnen een week al geregeld. Voor de medische verklaringen konden we snel terecht bij onze huisarts. De verklaringen moesten nog wel voorzien worden van een stempel vanuit het BIG register. Opsturen naar Den Haag en een week later kregen we ze weer retour gestuurd, inclusief stempel. De overige documenten kostten wat meer werk. Zo moesten onze jaaropgave en belastingaanslagpapieren vertaald worden door een beëdigd vertaler en moesten onze werkgeversverklaringen en de 5 referentiebrieven genotariseerd worden.

Vooral het laatste zorgde nogal voor extra inspanningen, meestal omdat de gemeentes waar dit gedaan kon worden vaak niet begrepen wat precies nodig was. In ons geval hadden we documenten nodig met door de gemeente gelegaliseerde handtekening én een gelegaliseerde kopie van het identiteitsbewijs. We vonden het al vervelend dat we familie, vrienden en collega's moesten vragen of ze een werkgeversverklaring of een referentiebrief (in het Engels) voor ons wilden schrijven en of ze hiervoor bij de gemeente langs wilden gaan voor de benodigde stempels. Bij de helft ging het alsnog mis, omdat de gemeenteambtenaar vond dat een kopie van het paspoort echt niet nodig was, ondanks dat hierom gevraagd werd. Konden we dus iedereen waarbij dit het geval was vragen of ze alsjeblieft nog een keer naar gemeente voor ons wilde gaan. Het is gelukkig allemaal goed gekomen. We zijn iedereen die dit voor ons heeft willen doen heel erg dankbaar!

Tussen al het regelen van documenten en invullen van papieren door zijn we ook nog langs geweest bij een informatiebijeenkomst voor (aspirant) adoptieouders door A New Way, waarbij ingegaan werd op de achtergronden die voorkomen bij adoptiekinderen uit de Verenigde Staten. Dit kwam voor ons precies op het goede moment, want we moesten in de papieren die we moesten ondertekenen ook aangeven voor welke achtergronden we open stonden. Dit heeft ons goed geholpen de juiste keuzes te maken. Samen met ons vertaalde gezinsrapport kan het bemiddelingsbureau in Amerika onze keuzes gebruiken om een goede match tot stand te brengen.

We hebben deze maanden niet alleen besteed met documenten verzamelen. De meeste tijd zijn we heel druk bezig geweest met ons profile book. In dit profile book moesten we door middel van foto's en tekst een goed beeld schetsen van wie wij zijn en hoe we leven. Dit heeft flink wat tijd gekost, maar we zijn erg blij met het resultaat. Uiteindelijk hebben we 7 exemplaren van het photobook besteld: 1 voor A New Way, 5 voor Amerika en 1 voor onszelf. Leuk om later nog eens doorheen te bladeren.

De stapel papieren, documenten en profile books die we opgestuurd hebben.

Nu zijn alle documenten in bezit van A New Way en als het goed is, worden ze komende week naar Amerika verstuurd.  We hebben afgelopen week ook alle documenten digitaal verzonden. Tot nu toe hebben we hier nog geen commentaar op gehad. Hopelijk wordt alles goed bevonden, want dan kan het bemiddelingsbureau in Amerika met ons aan de slag. Fingers crossed dus dat we snel door mogen naar de volgende fase, de match- en wachtperiode.

Meet and Greet

Een tijdje geleden hebben we via e-mail informatie opgevraagd bij de twee Amerikaanse partijen waar Stichting A New Way mee samenwerkt, Adoption Arc en Michael Goldstein. Flinke stapels papier kregen we vervolgens toegestuurd, met heel veel informatie. Nu kregen we een paar weken terug een uitnodiging: Michael Goldstein en zijn vrouw Joy zouden in Amsterdam zijn en er werd een "meet and greet" georganiseerd voor mensen die interesse hebben in de Verenigde Staten als adoptieland, maar nog niet zover zijn dat ze zich al hebben ingeschreven. Voor ons dus een perfecte timing om met de Goldsteins kennis te maken. We hebben ons direct aangemeld.

Donderdag om 12 uur werden we heel hartelijk ontvangen in het Marriott Hotel in Amsterdam, door Michael en Joy Goldstein. Michael is advocaat, gespecialiseerd in adoptierecht, en Joy is Sociaal werkster en directeur van adoptiebureau Forever Families Through Adoption en samen regelen ze alles rondom adopties vanuit verschillende staten van Amerika. Allebei superaardige mensen en ze kwamen heel erg persoonlijk betrokken over. Samen met nog zo'n 25 anderen hebben we deze middag te horen gekregen hoe de procedure in Amerika in zijn werk gaat. Zowel Joy als Michael vertelden een en ander en dit werd afgewisseld door enkele Nederlandse adoptieouders die een of meerdere kinderen uit Amerika geadopteerd hebben en ons wilden vertellen wat hun ervaringen zijn geweest. De adoptievaders die eerder bij de oriëntatiebijeenkomst van A New Way aanwezig waren, waren nu ook van de partij. We hebben weer heel veel informatie gekregen en we krijgen steeds meer het gevoel dat de Verenigde Staten heel goed bij ons past.

Oriëntatiebijeenkomst A New Way & Afspraken Kinderbescherming

Eén van de belangrijkste keuzes die we tijdens de adoptieprocedure moeten maken is de landkeuze. Na het krijgen van de beginseltoestemming kunnen we ons gaan inschrijven bij een vergunninghouder en zullen we moeten aangeven uit welk land we willen adopteren. Tijdens de voorlichtingsbijeenkomst kregen we al een overzicht van alle landen waaruit geadopteerd kan worden met per land alle eisen en achtergronden van de adoptiekinderen. Ook is op deze lijst te zien hoeveel kinderen het afgelopen jaar uit het land geadopteerd zijn. De meeste landen vallen voor ons al snel af omdat de eisen van het betreffende land of de achtergrond van de kinderen niet bij ons passen. Van de overgebleven landen hadden we allebei gelijk een erg goed gevoel bij de Verenigde Staten als land waaruit we willen adopteren. Ten eerste omdat de kinderen op jonge leeftijd geadopteerd worden, ten tweede omdat het een open adoptie betreft. Hierbij hebben de biologische ouders een stem bij het bepalen van de keuze van de adoptieouders voor hun kind. Ook na het afronden van de adoptieouders blijven ze in beeld. Over het algemeen is meer over de biologische ouders bekend. Praktisch voordeel is de relatief korte verblijfsduur (ongeveer 3 weken) in de Verenigde Staten. Dit staat niet in de landenlijst, maar hebben we tijdens de voorlichting gehoord. Dat is bij sommige andere landen wel anders. Zo geldt voor Kenia een totale verblijfsduur van maar liefst 6 tot 9 maanden!

Toen we erover uit waren dat we ons wilden gaan richten op de Verenigde Staten, hadden we nog een keuze te maken. Drie vergunninghouders hebben op dit moment namelijk contacten met Amerika. Van deze drie sprak Stichting A New Way ons gelijk al het meeste aan. Na op hun website al veel gelezen te hebben over hun werkwijze, hebben we extra informatie bij hen opgevraagd en ook bij de twee partijen in de VS waar ze mee samenwerken. Een hoop papieren en een hoop informatie waarbij we steeds meer het gevoel hebben dat de Verenigde Staten goed bij ons past. We kunnen dus niet wachten tot we ons mogen inschrijven. We waren dan ook erg blij dat bij A New Way afgelopen zaterdag voor de allereerste keer een oriëntatiebijeenkomst zou organiseren, voor een iedereen die overweegt te gaan adopteren of al gestart is met de procedure. Toen we dit lazen op hun Facebookpagina hebben we geen moment geaarzeld om ons hiervoor op te geven om op deze manier alvast kennis te maken. Het was een zeer informatieve, gezellige bijeenkomst, waar we eerst een presentatie kregen over de VS als adoptieland en over de werkwijze van A New Way. Tijdens het tweede deel kwamen twee adoptievaders ons vertellen over hun ervaringen. Ze zijn in januari afgereisd om hun adoptiedochter op te halen. Erg interessant en leuk om dit van henzelf te mogen horen. We waren dus erg blij met deze bijeenkomst en dit heeft alleen maar onze keuze bevestigd.

Toen we thuis kwamen waren we blij verrast dat er een brief op de mat lag van de Kinderbescherming. Helaas stond hier alleen maar in dat ze onze papieren ontvangen hadden en dat ze binnenkort contact met ons zouden opnemen. Het heeft vervolgens nog een paar dagen geduurd maar gisteren werden we gebeld en hebben we afspraken gemaakt voor het gezinsonderzoek. Vier afspraken maar liefst. Eén (de eerste) bij ons thuis en drie op kantoor van de Kinderbescherming. Tijdens de laatste afspraak zal het onderzoeksrapport en het advies met ons worden besproken. Het was even een uitdaging om de afspraken te plannen door vakantie van de raadsmedewerker en onze eigen vakantie, maar komende weken zullen dus voor ons in het teken staan van het gezinsonderzoek en we hopen 11 juli te horen te krijgen dat de Kinderbescherming positief advies uitbrengt. Erg spannend, maar we hebben er zin in.

Het gaat nu écht beginnen!

 foto door Dinosoldier 

Na een pittige periode met verschillende mislukte IVF-pogingen hebben we bijna een jaar geleden de knoop doorgehakt: we gaan adopteren! Omdat we zelf ook veel gehad hebben aan blogs die andere (aspirant-)adoptieouders hebben bijgehouden, willen we onze ervaringen via deze weg heel graag delen. Natuurlijk willen we hiermee ook al onze familie, vrienden, collega's en kennissen op de hoogte houden.

Binnen een week nadat we ons hadden ingeschreven bij Stichting Adoptievoorzieningen kregen we op 4 april 2012 een brief op de mat met een uitnodiging voor de informatiebijeenkomst op 15 mei 2012 in Utrecht bij Stichting Adoptievoorzieningen. In de brief ontvingen we ook ons BKA-nummer. BKA staat voor Buitenlands Kind ter Adoptie. Dit BKA-nummer bepaalt de volgorde van behandeling van de aanvragen.

Omdat de informatiebijeenkomst in het centrum van Utrecht plaats zou vinden, besloten we om met het openbaar vervoer te gaan. Vanaf station Schiphol zouden we er ongeveer 30 minuten over doen. Eerst nog een ochtend werken kon makkelijk... dachten we. Ruim op tijd, we hadden een uur speling, zouden we in Utrecht aankomen. Niet wetende dat we zoveel vertraging onderweg zouden hebben. Ik stond op station Schiphol te wachten op de trein, die met flinke vertraging binnenkwam. Gelukkig zaten we nog wel de dezelfde trein. Suzanne was namelijk bij station Nieuw Vennep ingestapt. Vol goede moed zaten we, nog steeds met ruim een half uur speling en met gezonde spanning vanwege de bijeenkomst in de intercity richting Utrecht. Tot we aankwamen bij Station Bijlmer Arena. Hier was sprake van een flinke stroomstoring, waardoor we niet gelijk verder konden. Dit duurde zo lang, dat we sowieso niet meer op tijd konden komen. Gelukkig konden we telefonisch laten weten dat we vertraging hadden opgelopen en daarom iets later zouden zijn. Gelukkig was dit geen probleem. Wij voelden ons desondanks erg opgelaten, want voor zoiets belangrijks wil je toch niet te laat komen! Uiteindelijk kwamen we zo'n 20 minuten te laat.

Bij de informatiebijeenkomst was het gezelschap heel gemengd: van heterostellen tot homostellen en vrouwen die alleen wilden adopteren. Ook qua leeftijd varieerde het veel. Van twintigers tot veertigers. We kregen heel veel informatie over de adoptieprocedure, hoe het eraan toe gaat in het buitenland zodat je goed een beeld krijgt over adoptie en hierna kunt beslissen of wel of niet verder wilt gaan met de procedure. Het laatste deel van de bijeenkomst werden we in twee groepen gesplitst, waarna we alle vragen die we op dat moment hadden, konden stellen. Ook hierbij kregen we heel veel informatie. Het was een interessante middag en ondanks dat we op internet al veel hadden gelezen, heeft dit veel duidelijk gemaakt. Wel was voor ons al heel snel duidelijk dat we door wilden gaan met adoptie.

En toen maar wachten tot we een oproep zouden krijgen voor de vijf verplichte voorlichtingsbijeenkomsten. Aan de hand van je BKA-nummer kon je op de website van Stichting Adoptievoorzieningen zien wanneer we ongeveer aan de beurt zouden zijn. Dit kon altijd nog anders worden, omdat andere mensen op de wachtlijst zich nog terug zouden kunnen trekken.  In eerste instantie was ons nummer nog láng niet aan de beurt. In september 2012 zagen we opeens dat het overzicht was bijgewerkt en dat wij ingepland zouden op zijn vroegst zomer 2013. Dát viel tegen! We hadden wel verwacht dat we lang zouden moeten wachten, maar voor je gevoel is een jaar erg lang en moeilijk te overzien. In oktober werd het overzicht aangepast en stonden we op de planning om te starten in mei 2013. Dat was voor ons gevoel alweer een heel stuk dichterbij. We waren helemaal blij verrast toen we in november 2012 al een oproepbrief thuisgestuurd kregen, waarin stond dat we niet in mei, maar in februari 2013 al mochten gaan starten. De laatste bijeenkomst staat gepland voor halverwege april 2013. We waren zo verschrikkelijk blij!

Vandaag (3 februari) is het dus bijna zover. Over 9 dagen gaat het avontuur voor ons gevoel eindelijk van start! Want nadat ongeveer driekwart jaar niets gebeurd is, zijn we blij dat er nu eindelijk actie is. We gaan ook deze keer met het openbaar vervoer, maar we nemen dit keer het zekere voor het onzekere en gaan 's morgens al die kant op. Uiteraard gaan we proberen onze ervaringen bij te houden op deze blog.